Kto umawiał się z Anna Akhmatova?

Anna Andreyevna Gorenko (23 June [O.S. 11 June] 1889 – 5 March 1966), better known by the pen name Anna Akhmatova, was a Russian and Soviet poet, one of the most significant of the 20th century. She reappeared as a voice of Russian poetry during World War II. She was nominated for the Nobel Prize in Literature in 1965 and 1966.

Akhmatova's work ranges from short lyric poems to intricately structured cycles, such as Requiem (1935–40), her tragic masterpiece about the Stalinist terror. Her style, characterised by its economy and emotional restraint, was strikingly original and distinctive to her contemporaries. The strong and clear leading female voice struck a new chord in Russian poetry. Her writing can be said to fall into two periods – the early work (1912–25) and her later work (from around 1936 until her death), divided by a decade of reduced literary output. Her work was condemned and censored by Stalinist authorities, and she is notable for choosing not to emigrate and remaining in the Soviet Union, acting as witness to the events around her. Her perennial themes include meditations on time and memory, and the difficulties of living and writing in the shadow of Stalinism.

Primary sources of information about Akhmatova's life are relatively scant, as war, revolution and the Soviet regime caused much of the written record to be destroyed. For long periods she was in official disfavour and many of those who were close to her died in the aftermath of the revolution. Akhmatova's first husband, Nikolai Gumilev, was executed by the Cheka, and her son Lev Gumilev and her common-law husband Nikolay Punin spent many years in the Gulag, where Punin died.

Amedeo Clemente Modigliani (ur. 12 lipca 1884 w Livorno, zm. 24 stycznia 1920 w Paryżu) – włoski malarz, rysownik i rzeźbiarz pochodzenia żydowskiego.

Współczesną sławę Modigliani zawdzięcza przede wszystkim swoim obrazom przedstawiającym akty, uchodzącym w jego czasach za skandalizujące, a zaakceptowane dopiero później. Młodość spędził we Włoszech, gdzie studiował sztukę antyku i renesansu. W 1906 przeniósł się do Paryża. Tam nawiązał kontakt ze znaczącymi artystami jak Pablo Picasso i Constantin Brâncuși. Jego życie przebiegało pod znakiem chorób płuc. W dzieciństwie, podczas jednego z ataków gorączki, poczuł powołanie, żeby zostać artystą. W wieku 35 lat i 6 miesięcy zmarł na gruźlicę. Informacje o życiu Modiglianiego opierają się tylko na nielicznych pewnych dokumentach, tak więc legenda o nim powstała głównie dopiero po jego śmierci.

Twórczość Modiglianiego to przede wszystkim obrazy i rysunki. W latach 1909–1914 poświęcił się on jednak głównie rzeźbie. Głównym motywem jego twórczości, zarówno w rzeźbach, jak i obrazach, jest człowiek. Obok nich jest kilka obrazów przedstawiających pejzaże. Modigliani nie malował wnętrz ani martwych natur. W swoich pracach nawiązywał często do renesansu. Wykorzystywał też elementy popularnej w jego czasach sztuki afrykańskiej. Nie przyłączył się natomiast do żadnego współczesnego mu kierunku w sztuce jak kubizm czy fowizm. Sztuka Amedeo Modiglianiego odniosła za jego życia jedynie niewielki sukces, dopiero po śmierci zyskał on większą popularność, a jego dzieła osiągnęły wysokie ceny.

Nikolay Nikolayevich Punin (Russian: Никола́й Никола́евич Пу́нин; November 28 [O.S. December 11] 1888 – August 21, 1953) was a Russian art scholar and writer. He edited several magazines, such as Izobrazitelnoye Iskusstvo among others, and was also co-founder of the Department of Iconography in the State Russian Museum. Punin was a lifelong friend and common-law husband of poet Anna Akhmatova who is famous for writing the poem Requiem.