Kto umawiał się z Pythionike?

Pythionike (altgriechisch Πυθιονίκη Pythioníkē) war eine berühmte, wohl aus Athen stammende Hetäre der zweiten Hälfte des 4. Jahrhunderts v. Chr.

Wohl 329 v. Chr. holte sie Harpalos, der von Alexander dem Großen eingesetzte Verwalter Babylons, in die alte mesopotamische Metropole. Hier hielt er Pythionike auf Kosten des Staatsschatzes aus. Nachdem sie (vor 324 v. Chr.) starb, ließ Harpalos sie als Aphrodite Pythionike konsekrieren.

Ihr zu Ehren wurden sowohl in Babylon als auch an der Straße von Athen nach Eleusis prächtige Grabmäler errichtet. Diese erregten vor allem wegen ihres Preises (zusammen angeblich über 200 Talente) und der Größe, die die Grabmäler großer Athener wie Miltiades, Perikles oder Kimon in den Schatten stellte, Unmut und Entrüstung. Von den Dichtern der griechischen Komödie wurde Pythionike des Öfteren verspottet.

Harpalos, gr. Ἅρπαλος (zm. w 323 p.n.e.) – przyjaciel i zaufany skarbnik króla Macedonii Aleksandra Wielkiego podczas jego wyprawy na Persję.

Pochodził z arystokratycznego rodu z górnomacedońskiego Elimiotis. Od dzieciństwa towarzyszył przyszłemu władcy Macedonii, z którym wspólnie pobierał nauki w Miezie i został wygnany z Pelli podczas kryzysu dynastycznego w 337/336 p.n.e.

W czasie wyprawy azjatyckiej zajmował się finansami armii macedońskiej; sprzeniewierzył się po raz pierwszy opuszczając Aleksandra przed bitwą pod Issos. Odzyskał jednak jego łaski i w 331 p.n.e. przywrócony na urząd wielkiego skarbnika imperium, został też następnie mianowany (od lata 330 r. p.n.e.) nadzorcą głównego skarbca w Babilonie.

W 325 r. p.n.e., w trakcie indyjskiej kampanii Aleksandra, wykorzystując pogłoski o śmierci władcy, Harpalos dokonywał znacznych nadużyć czerpiąc ze skarbu państwowego na własne potrzeby. Miał nawet rozważać utworzenie własnego państwa na obszarze Cylicji, Syrii i Fenicji. Następnie, w obawie przed sankcjami ze strony króla, zbiegł w 324 p.n.e. z Babilonu chroniąc się w Cylicji. Stamtąd uciekł do Aten wraz z flotą i 6 tysiącami najemników, wywożąc też zasoby skarbca o wartości 5 tysięcy talentów. Ateńczycy przyjęli go z zastrzeżeniami, przejściowo internując za poręczeniem Demostenesa. Nie ufając im jednak i obawiając się wydania go Aleksandrowi, Harpalos (najpewniej dzięki przekupstwu) zbiegł na Kretę z oddziałem swych najemników, gdzie w 323 r. p.n.e. jeden z nich go zamordował.