Kto umawiał się z Augustus II the Strong?

Augustus II the Strong (12 May 1670 – 1 February 1733), was Elector of Saxony as Frederick Augustus I (German: Friedrich August I) from 1694 as well as King of Poland and Grand Duke of Lithuania from 1697 to 1706 and from 1709 until his death in 1733. He belonged to the Albertine branch of the House of Wettin.

Augustus' great physical strength earned him the nicknames "the Strong", "the Saxon Hercules" and "Iron-Hand". He liked to show that he lived up to his name by breaking horseshoes with his bare hands and engaging in fox tossing by holding the end of his sling with just one finger while two of the strongest men in his court held the other end. He is also notable for fathering a very large number of children, with contemporary sources claiming a total of between 360 and 380.

In order to be elected king of the Polish–Lithuanian Commonwealth, Augustus converted to Catholicism. As a Catholic, he received the Order of the Golden Fleece from the Holy Roman Emperor and established the Order of the White Eagle, Poland's highest distinction. As elector of Saxony, he is perhaps best remembered as a patron of the arts and architecture. He transformed the Saxon capital of Dresden into a major cultural centre, attracting artists from across Europe to his court. Augustus also amassed an impressive art collection and built lavish baroque palaces in Dresden and Warsaw. In 1711 he served as the Imperial vicar of the Holy Roman Empire.

His reign brought about many troubles to Poland. He led the Polish–Lithuanian Commonwealth in the Great Northern War, which allowed the Russian Empire to strengthen its influence in Europe, especially within Poland. His main pursuit was bolstering royal power in the Commonwealth, characterized by broad decentralization in comparison with other European monarchies. In order to reduce the autonomy of the Commonwealth's subjects he used foreign powers, leading to destabilization of the country. Augustus ruled Poland with a 3-year interruption between 1706 and 1709; in 1704 the Swedes installed nobleman Stanisław Leszczyński as king, who officially reigned from 1706 to 1709 and then after Augustus' death in 1733, which sparked the War of the Polish Succession.

Augustus' body was buried in Poland's royal Wawel Cathedral in Kraków, but his heart rests in the Dresden Cathedral. His only legitimate son, Augustus III of Poland, became king in 1733.

Erdmuta Zofia von Dieskau (ur. 25 lutego 1698, zm. 23 kwietnia 1767 w Dreźnie) – córka Geisslera von Dieskau, metresa króla polskiego Augusta II Mocnego.

Maria Aurora von Königsmarck (ur. 8 maja 1662 w Stade, zm. 16 lutego 1728 w Quedlinburgu) – hrabina szwedzka, metresa Augusta II, elektora Saksonii i króla Polski.

Anna Katarzyna (Henrietta) Rénard (ur. 1685, zm. 26 maja 1721 w Warszawie) – córka kupca Andreasa Rénarda, kochanka króla polskiego Augusta II Mocnego i matka jego córki Anny Orzelskiej.

Графиня Анна Констанция фон Козель, урожденная фон Брокдорф, в браке фон Хойм (нем. Anna Constantia Reichsgräfin von Cosel; 17 октября 1680, Депенау — 31 марта 1765, крепость Штольпен) — фаворитка Августа Сильного с 1705 по 1713 год. В 1706—1715 гг. — хозяйка Пильница. Последующие полвека провела в заточении в Штольпенской крепости как государственная преступница.

Urszula Katarzyna Bokum, właśc. von Altenbockum (ur. 25 listopada 1680 w Warszawie, zm. 4 maja 1743 w Dreźnie) – żona wojewody krakowskiego Jerzego Dominika Lubomirskiego, następnie księcia Ludwika Wirtemberskiego. Od 1704 księżna cieszyńska. Metresa króla Augusta II Mocnego.

Marianna z Bielińskich I voto Denhoffowa, II voto Lubomirska (ur. ok. 1685, zm. 20 kwietnia 1730 w Rzeszowie) – metresa Augusta II.

Jej ojcem był marszałek wielki koronny Kazimierz Ludwik Bieliński (zm. 1713), głowa stronnictwa profrancuskiego w Polsce. Prowadził on wystawny dwór w Otwocku Wielkim, gdzie często bywający król stał się kochankiem jego córki, Marianny. Wkrótce jednak marszałek wydał ją za mąż za Bogusława Ernesta Denhoffa. Później dzięki swym koneksjom w Watykanie wyjednała zgodę papieża Klemensa XI na rozwód z Denhoffem i wyjechała z królem do Drezna. Ponownie wyszła za mąż za Jerzego Ignacego Lubomirskiego.

Wpływała na politykę Augusta II. Blisko współpracował z nią poseł francuski Jean Victor de Besenval. Denhoffowa przekonała Augusta do zawarcia sojuszu z Ludwikiem XIV (1714).

Po urodzeniu ostatniego dziecka zapadła na ciężką postać gorączki popołogowej i zmarła z wielkim przykładem dyspozycyjej duszy i ciała do ostatniego momentu wyjścia ducha. Zwłoki Marianny Lubomirskiej w habicie zostały pochowane w rzeszowskim kościele reformatów.

Maria Anna von Spiegel, pierwotnie Fatima (ur. ok. 1681, zm. po 1720) – turecka niewolnica, metresa króla Polski Augusta II Mocnego.

Krystyna Edmunda (Henrietta) von Osterhausen (zm. 6 listopada 1727 w Dreźnie) – ostatnia metresa króla polskiego Augusta II Mocnego.

Angélique Debargues, Angélique Duparc (zm. po 1724) – francuska tancerka, primabalerina, metresa króla polskiego i elektora Saksonii Augusta II Mocnego.

Zofia Eleonora Klengel, Zofia Eleonora Kessel (ur. 1674, zm. 9 października 1755 w Dreźnie) – córka żołnierza i architekta Wolfa Kaspara Klengela i Marii von Bex, pierwsza kochanka elektora saskiego Fryderyka Augusta I, późniejszego króla polskiego Augusta II Mocnego.

Anna Aloysia Maximiliane von Lamberg, hrabina Esterle (zm. 28 czerwca 1738 we Wrocławiu) – hrabianka austriacka, córka grafa Kaspara Friedricha von Lamberg-Kunstadt, jedna z wielu kochanek króla polskiego i elektora saskiego Augusta II Mocnego.