Kto umawiał się z Cecylia Gallerani?

Cecylia Gallerani (ur. 1473, zm. 1536) – kochanka księcia Ludwika Sforzy, matka jego syna o imieniu Cesare.

Była córką dyplomaty i doradcy finansowego. Jej rodzina nie była zamożna. Gdy Cecylia miała siedem lat, zmarł jej ojciec. Jego majątek podzielono pomiędzy Cecylią a jej sześcioma braćmi. Cecylia była kobietą bardzo dobrze wykształconą. Biegle władała łaciną, tworzyła poezję po włosku, śpiewała i grała na instrumentach muzycznych. Była porównywana do Safony.

W wieku dziesięciu lat wyszła za mąż za Giovanniego Stefana Viscontiego. Małżeństwo zostało zaaranżowane przez jej braci. Kontrakt małżeński unieważniono cztery lata później, oficjalnie z powodu nieuiszczenia kolejnych rat posagu przez braci Cecylii. W piśmie zawarto zapis informujący, że małżonkowie nie odbyli nigdy stosunku seksualnego. Unieważnienie małżeństwa miało miejsce w tym samym czasie, gdy Cecylia Gallerani została kochanką Ludwika Sforzy. Co najmniej od 1489 roku Cecylia mieszkała w apartamencie księcia Ludwika. W 1489 roku Ludwik Sforza zlecił Leonardowi da Vinci namalowanie portretu Cecylii Gallerani. Dzieło, znane dziś jako Dama z gronostajem, zostało ukończone około 1489–1490 roku.

Z czasem została patronką pisarzy. Wspierała m.in. Matteo Bandellego, który zadedykował jej dwie powieści.

Ludovico Maria Sforza (Italian: [ludoˈviːko maˈriːa ˈsfɔrtsa]; 27 July 1452 – 27 May 1508), also known as Ludovico il Moro (Italian: [il ˈmɔːro]; 'the Moor'), and called the "arbiter of Italy" by historian Francesco Guicciardini, was an Italian nobleman who ruled as the Duke of Milan from 1494 to 1499.

Although he was the fourth son and excluded from his family's succession, Ludovico was ambitious and managed to obtain dominion over Milan. He first assumed the regency from his sister-in-law Bona, then took over from his deceased nephew Gian Galeazzo, whom some say he poisoned. Considered enlightened, generous, and peaceful, he became a patron of artists and writers. His court in Milan became one of the most important in Europe during the Italian Renaissance.

Somewhat contrarily, Ludovico was also considered fearful and of a fickle nature. To face the threats of King Alfonso II of Naples, Ludovico called the French to Italy; when threatened by the French, he could not face the danger, and was saved only thanks to the intervention of his wife, Beatrice. When she died, he went into a depression and the state of his court fell from jubilance to despair. He finally succumbed to King of France Louis XII, who imprisoned him in France where he died.