Kto umawiał się z Charlotte de Sauve?

Charlotte de Beaune Semblançay, Viscountess of Tours, Baroness de Sauve, Marquise de Noirmoutier (26 October 1551 – 30 September 1617) was a French noblewoman and a mistress of King Henry of Navarre, who later ruled as King Henry IV of France. She was a member of queen mother Catherine de' Medici's notorious "Flying Squadron" (L'escadron volant in French), a group of beautiful female spies and informants recruited to seduce important men at court, and thereby extract information to pass on to the Queen Mother.

Henry IV (French: Henri IV; 13 December 1553 – 14 May 1610), also known by the epithets Good King Henry (le Bon Roi Henri) or Henry the Great (Henri le Grand), was King of Navarre (as Henry III) from 1572 and King of France from 1589 to 1610. He was the first monarch of France from the House of Bourbon, a cadet branch of the Capetian dynasty. He pragmatically balanced the interests of the Catholic and Protestant parties in France, as well as among the European states. He was assassinated in Paris in 1610 by a Catholic zealot, and was succeeded by his son Louis XIII.

Henry was baptised a Catholic but raised as a Huguenot in the Protestant faith by his mother, Queen Jeanne III of Navarre. He inherited the throne of Navarre in 1572 on his mother's death. As a Huguenot, Henry was involved in the French Wars of Religion, barely escaping assassination in the St. Bartholomew's Day massacre. He later led Protestant forces against the French royal army. Henry inherited the throne of France in 1589 upon the death of Henry III. Henry IV initially kept the Protestant faith (the only French king to do so) and had to fight against the Catholic League, which refused to accept a Protestant monarch. After four years of military stalemate, Henry converted to Catholicism, reportedly saying that "Paris is well worth a Mass". As a pragmatic politician (politique), he promulgated the Edict of Nantes (1598), which guaranteed religious liberties to Protestants, thereby effectively ending the French Wars of Religion.

An active ruler, Henry worked to regularize state finance, promote agriculture, and encourage education. He began the first successful French colonization of the Americas. He promoted trade and industry, and prioritized the construction of roads, bridges, and canals to facilitate communication within France and strengthen the country's cohesion. These efforts stimulated economic growth and improved living standards.

While the Edict of Nantes brought religious peace to France, some hardline Catholics and Huguenots remained dissatisfied, leading to occasional outbreaks of violence and conspiracies. Henry IV also faced resistance from certain noble factions who opposed his centralization policies, leading to political instability. His main foreign policy success was the Peace of Vervins in 1598, which made peace in the long-running conflict with Spain. He formed a strategic alliance with England. He also forged alliances with Protestant states, such as the Dutch Republic and several German states, to counter the Catholic powers. His policies contributed to the stability and prominence of France in European affairs.

Franciszek Herkules Walezjusz (ur. 18 marca 1555 w Saint-Germain-en-Laye, zm. 10 czerwca 1584 w Château-Thierry) – książę Évreux, Alençon i Andegawenii, najmłodszy syn króla Francji Henryka II i Katarzyny Medycejskiej, córki Wawrzyńca II Medyceusza, księcia Urbino. Młodszy brat królów Francji Franciszka II, Karola IX i Henryka III.

Został ochrzczony pod imieniem Herkules. Imię Franciszek przyjął na cześć swojego brata króla Franciszka II podczas bierzmowania. Był ładnym dzieckiem, ale został oszpecony przez ospę, którą przeszedł w wieku 8 lat. Miał również krzywy kręgosłup. Był bardzo ambitny, ale nie dopuszczano go do rządów. Jedynie w 1569 r., podczas nieobecności króla, sprawował władzę w Paryżu.

Jego ojciec zmarł w 1559 r. Od tamtej pory na tronie zasiadali bracia Franciszka Herkulesa, mianowanego w 1560 r. księciem Évreux. Franciszek II zmarł już w 1560 r., Karol IX zmarł bezpotomnie w 1574 r. Jego następcą został Henryk III, który również nie posiadał męskiego potomka. Franciszek Hercules (od 1566 r. książę Alençon i Chàteau-Thierry, hrabia Perche, Meulan i Mantes) został następcą tronu. W 1576 r. otrzymał tytuły księcia Andegawenii, Berry i Touraine.

Jego relacje z Henrykiem III były początkowo poprawne, ale po objęciu przez brata tronu Franciszek zaczął spiskować przeciw niemu, przyłączył się do hugenockiej opozycji i w jej szeregach walczył w wojnie 1574–1576. W 1576 r. podpisał kończący wojnę edykt w Beaulieu. W 1579 r. Wilhelm I Orański zaprosił Franciszka do Niderlandów, by ten objął dziedziczny urząd stadhoudera. 29 września 1580 r. niderlandzkie Stany Generalne (przy sprzeciwie Holandii i Zelandii) podpisały traktat z księciem na zamku Plessis-lès-Tours. Franciszek przyjął tytuł "Obrońcy wolności Niderlandów".

Mniej więcej w tym samym czasie rozpoczęły się zabiegi o małżeństwo księcia Andegawenii z królową Anglii Elżbietą I. Pomimo różnicy wieku (Elżbieta miała 46, a Franciszek 24 lata) nawiązali bardzo bliskie relacje. Franciszek był przez Elżbietę nazywany "żabą". Jednak sprzeciw Anglików i doradców królowej wobec tego małżeństwa przyczynił się do wyjazdu Franciszka z Anglii i jego powrotu do Niderlandów.

W Republice Zjednoczonych Prowincji Franciszek również nie cieszył się wielkim poparciem. Holandia i Zelandia nie uznały jego władzy, a lud Niderlandów patrzył podejrzliwie na francuskiego katolika. Wilhelm Orański był powszechnie krytykowany za swoją "francuską politykę". Franciszek również był rozczarowany niewielkim zakresem swojej władzy. Gdy w 1582 r. do Niderlandów przybyły francuskie posiłki, postanowił zdobyć oporne miasta Antwerpię, Brugię, Dunkierkę i Ostendę.

17 stycznia 1583 r. Franciszek ze swoim wojskiem zjawił się pod Antwerpią. Próbował uśpić czujność mieszczan, prosząc o pozwolenie na przemaszerowanie przez miasto w celu oddania honorów jego mieszkańcom. Obrońcy Antwerpii wyrazili zgodę, jednak kiedy wszyscy Francuzi weszli do miasta, zamknęli bramy i zaatakowali oddział Franciszka. Francuzi zostali zasypani z dachów i okien kamieniami, głazami, a nawet ciężkimi naczyniami. Ogień otworzył również garnizon miasta. Tylko niewielkiej liczbie Francuzów, łącznie z Franciszkiem, udało się uciec. 1500 ludzi zginęło w walkach ulicznych lub zostało powieszonych przez lud Antwerpii.

Masakra w Antwerpii oznaczała upadek militarnej i politycznej kariery księcia Andegawenii. Królowa Elżbieta I oficjalnie zerwała negocjacje, a matka przynaglała go do powrotu. Ostatecznie, pozbawiony oparcia w Niderlandach, Franciszek wycofał się w czerwcu 1583 r. Jego rządy zdyskredytowały również głównego pomysłodawcę powierzenia Franciszkowi władzy, księcia Wilhelma Orańskiego.

Wkrótce po powrocie Franciszek zachorował na febrę lub malarię. W lutym 1584 r. Katarzyna Medycejska przewiozła go do Paryża, gdzie książę spotkał się z Henrykiem III, który nazwał go przy tej okazji "małą małpką" (le petit magot). Franciszek zmarł w czerwcu 1584 r. Nigdy się nie ożenił i nie pozostawił potomstwa. Został pochowany w bazylice Saint-Denis.

Jego śmierć oznaczała, że następcą francuskiego tronu został protestant, król Nawarry Henryk Burbon. Jego kandydatura była nie do przyjęcia dla Ligi Katolickiej. Wkrótce rozpętała się kolejna wojna domowa.

Henryk I Gwizjusz, fr. Henri Ier de Guise (ur. 31 grudnia 1549, zm. 23 grudnia 1588) – książę Joinville, potem trzeci diuk Guise (1563) i par Francji, hrabia Eu. Syn Franciszka Gwizjusza i Anny d’Este. Zwany le Balafré, czyli „pokryty bliznami”, także „Henryk Pokiereszowany” lub „Henryk z Blizną”. Brat Ludwika de Guise, kardynała.

Przywódca Ligi Katolickiej w czasie wojen religijnych, prześladował hugenotów i był częściowo odpowiedzialny za rzeź w noc św. Bartłomieja w 1572 r. Zginął zamordowany z woli króla Henryka III na zamku w Blois 23 grudnia 1588 r. Widząc go na podłodze konającego, król miał powiedzieć „jaki on wielki!”. Dzień później zamordowano jego brata, Ludwika de Guise, kardynała. Ciała braci spalono, popioły wrzucono do Loary. Król próbował usprawiedliwić ten czyn niebezpieczeństwem, jakie stwarzali Gwizjusze dla korony francuskiej.