Kto umawiał się z Dmitri Pawlowitsch Romanow?

Gabrielle Bonheur "Coco" Chanel ( shə-NEL; French: [ɡabʁijɛl bɔnœʁ kɔko ʃanɛl] ; 19 August 1883 – 10 January 1971) was a French fashion designer and businesswoman. The founder and namesake of the Chanel brand, she was credited in the post–World War I era with popularising a sporty, casual chic as the feminine standard of style. She is the only fashion designer listed on Time magazine's list of the 100 most influential people of the 20th century. A prolific fashion creator, Chanel extended her influence beyond couture clothing into jewellery, handbags, and fragrance. Her signature scent, Chanel No. 5, has become an iconic product, and Chanel herself designed her famed interlocked-CC monogram, which has been in use since the 1920s.

Her couture house closed in 1939, with the outbreak of World War II. Chanel stayed in France during the Nazi German occupation and collaborated with the occupiers and the Vichy puppet regime. Declassified documents revealed that she had collaborated directly with the Nazi intelligence service, the Sicherheitsdienst. One plan in late 1943 was for her to carry an SS peace overture to Churchill to end the war. Chanel began a liaison with a German diplomat/spy she had known before the war, Baron (Freiherr) Hans Günther von Dincklage. After the end of the war, Chanel was interrogated about her relationship with Dincklage, but she was not charged as a collaborator due to intervention by her friend—British prime minister Winston Churchill. When the war ended, Chanel moved to Switzerland before returning to Paris in 1954 to revive her fashion house.

Wiera Aleksiejewna Karalli (ur. 27 lipca 1888 lub 1889 w Moskwie, zm. 16 listopada 1972 w Baden) – rosyjska baletnica, choreografka i gwiazda kina niemego.

W 1906 ukończyła szkołę baletową przy Teatrze Bolszoj. Odtąd była częścią zespołu teatru jako primabalerina. Była ulubioną uczennicą Aleksandra Gorskiego, ówczesnego dyrektora Teatru Bolszoj (w późniejszych latach Gorski opracowywał tańce do jej ról kinowych). W latach 1909 oraz 1919-1920 tańczyła też w zespole Ballets Russes Siergieja Diagilewa.

W 1914 roku zadebiutowała jako aktorka kinowa w filmie Piotra Czardynina pt. Ty pomnisz li? z Iwanem Mozżuchinem. Aktorzy i aktorki teatralni mieli co prawda zakaz występowania w kinie, jednak istnieją przypuszczenia, że zakaz ten uchylono dla Karalli, ponieważ była kochanką wielkiego księcia Dymitra Romanowa. W kolejnych latach Karalli zagrała m.in. w Obożżonnyje krylja (reż. Jewgienij Bauer, 1915), Nataszy Rostowej (adaptacja Wojny i pokoju, reż. Piotr Czardynin, 1915), Chryzantemach (reż. Piotr Czardynin, 1914) i Umierającym łąbędziu (1917). Sama napisała też scenariusz do filmów Rodnyje duszy (1915) i Siestry Bronskije (1916).

Istnieją podejrzenia, że Wiera Karalli, jako kochanka Dymitra Romanowa, mogła być powiązana z zabójstwem Grigorija Rasputina w 1916 roku. Według zeznań mogła być jedną z kobiet obecną w noc morderstwa w pałacu Feliksa Jusupowa (drugą miała być Marianna Pistolkors). Jednak nie udowodniono, że Koralli opuściła swój hotel w noc zamachu.

W 1918 roku Karalli opuściła Rosję i wyemigrowała do Francji. W późniejszych latach mieszkała m.in. w Niemczech i Austrii. Wśród filmów, w których zagrała był film Roberta Wiene Zemsta kobiety (org. Die Rache einer Frau, 1921). Z aktorstwa wycofała się w latach 20. XX wieku.