Kto umawiał się z Domicja Longina?

Domicja Longina, Domitia Longina (ur. ok. 53, zm. po 126) – żona cesarza rzymskiego Domicjana. Jej ojcem był senator Gnejusz Domicjusz Korbulon, a matką prawdopodobnie Kasja Longina, pochodząca ze starej rzymskiej nobilitas.

Wydana w bardzo młodym wieku za senatora Lucjusza Eliusza Lamię (przyszłego konsula), w roku 70 nawiązała romans z 19-letnim Domicjanem, młodszym synem cesarza Wespazjana, który poślubił ją w tym samym roku. W 73 roku urodził się ich syn, zmarły w dzieciństwie.

Gdy w 81 roku Domicjan został cesarzem, Domicja otrzymała tytuł augusty. W roku 83 wdała się w burzliwy romans z aktorem Parysem, wskutek czego cesarz wygnał ją ze stolicy. Wydaje się jednak, że wobec silnego uczucia nie zniósł długiej rozłąki i wkrótce sprowadził ją z powrotem do Rzymu, przywracając wszystkie przywileje należne jej godności.

W 96 roku prawdopodobnie uczestniczyła (lub była go świadoma) w spisku przeciwko małżonkowi, którego przeżyła o 30 lat, tytułowana jednak do końca Domitia Domitiani – „Domicją, żoną Domicjana”.

W zbiorach warszawskiego Muzeum Narodowego znajduje się wykonana w latach 82-92 n.e. wyrazista rzeźba portretowa cesarzowej (nr inw. 142717MNW), pochodząca z gołuchowskiej kolekcji Działyńskich i uważana za najlepszy portret rzymski w zbiorach polskich.

Paris was an actor in Rome in the 1st century AD.

Born in Egypt, he came to Rome in the reign of Domitian, where his skills as a pantomimus won him popular favour, noblewomen as lovers, influence within the imperial court and the power to promote his favourites within the court. That influence would seem to be demonstrated by the story of Juvenal's banishment to Egypt for attacking Paris.

His affair with Domitian's wife Domitia Longina led Domitian to divorce her and murder Paris, and even to kill one of Paris' pupils merely for looking like Paris and ordinary people for mourning Paris' death by placing flowers and perfumes on the site where he was murdered.

Martial composed Epigram xi.13 in Paris' honour, calling him sales Nili (wit of the Nile) and Romani decus et dolor theatri (ornament and grief of the Roman theatre-world). He is also recorded in Juv. vi.82-87 and was the subject of Philip Massinger's play The Roman Actor.