Kto umawiał się z Glycera?

Glykera war eine berühmte aus Athen stammende Hetäre der zweiten Hälfte des 4. Jahrhunderts v. Chr.

Nach dem Tod der Pythionike (zwischen 329 v. Chr. und 324 v. Chr.) holte sie Harpalos, der von Alexander dem Großen eingesetzte Verwalter Babylons, nach Tarsos. Hier hielt er Glykera auf Kosten des Staatsschatzes aus. Er ordnete für sie königliche Ehren an, was zu Spott und Unmut bei den Griechen führte. Durch ihre Vermittlung schickte Harpalos Getreide nach Athen, was ihm im Gegenzug das athenische Bürgerrecht einbrachte. Glykera begleitete Harpalos bei dessen Flucht vor dem aus Indien zurückkehrenden Alexander nach Athen. Dort blieb sie, auch nachdem Harpalos die Stadt wieder verlassen musste, und wurde angeblich die Geliebte des Dichters Menander.

Der ansonsten unbekannte Bildhauer Herodotos soll eine Statue von ihr geschaffen haben.

Menander (stgr. Μένανδρος Menandros, 342–291 p.n.e.) – starożytny poeta grecki, główny przedstawiciel komedii nowej i komedii charakterów.

Pochodził z rodziny, która zapewniła mu staranne wychowanie i wykształcenie. Był uczniem Teofrasta oraz przyjacielem Epikura, z którym najprawdopodobniej pełnił służbę wojskową. Duży wpływ na jego zainteresowanie teatrem miał znany komediopisarz Aleksis. Był admiratorem twórczości scenicznej Eurypidesa, który stanowił dla niego wzór i którego usiłował – oczywiście na swój sposób – naśladować. Uważa się, że Menander był podatny na wdzięki niewieście. Jego kochanką była prawdopodobnie hetera Glykera, kochanka Harpalosa. Menander zmarł tragicznie w Pireusie, w wieku 51 albo 52 lat, topiąc się podczas kąpieli. Jest autorem 108 komedii, zaginionych pod koniec starożytności, a w ostatnich stuleciach odnajdywanych wśród egipskich papirusów. Treść czterech z nich udało się współcześnie zrekonstruować.

Harpalos, gr. Ἅρπαλος (zm. w 323 p.n.e.) – przyjaciel i zaufany skarbnik króla Macedonii Aleksandra Wielkiego podczas jego wyprawy na Persję.

Pochodził z arystokratycznego rodu z górnomacedońskiego Elimiotis. Od dzieciństwa towarzyszył przyszłemu władcy Macedonii, z którym wspólnie pobierał nauki w Miezie i został wygnany z Pelli podczas kryzysu dynastycznego w 337/336 p.n.e.

W czasie wyprawy azjatyckiej zajmował się finansami armii macedońskiej; sprzeniewierzył się po raz pierwszy opuszczając Aleksandra przed bitwą pod Issos. Odzyskał jednak jego łaski i w 331 p.n.e. przywrócony na urząd wielkiego skarbnika imperium, został też następnie mianowany (od lata 330 r. p.n.e.) nadzorcą głównego skarbca w Babilonie.

W 325 r. p.n.e., w trakcie indyjskiej kampanii Aleksandra, wykorzystując pogłoski o śmierci władcy, Harpalos dokonywał znacznych nadużyć czerpiąc ze skarbu państwowego na własne potrzeby. Miał nawet rozważać utworzenie własnego państwa na obszarze Cylicji, Syrii i Fenicji. Następnie, w obawie przed sankcjami ze strony króla, zbiegł w 324 p.n.e. z Babilonu chroniąc się w Cylicji. Stamtąd uciekł do Aten wraz z flotą i 6 tysiącami najemników, wywożąc też zasoby skarbca o wartości 5 tysięcy talentów. Ateńczycy przyjęli go z zastrzeżeniami, przejściowo internując za poręczeniem Demostenesa. Nie ufając im jednak i obawiając się wydania go Aleksandrowi, Harpalos (najpewniej dzięki przekupstwu) zbiegł na Kretę z oddziałem swych najemników, gdzie w 323 r. p.n.e. jeden z nich go zamordował.