Kto umawiał się z Casimir III de Pologne?

Casimir III, dit le Grand (en polonais : Kazimierz III Wielki), né le 30 avril 1310 à Kowal et mort le 5 novembre 1370 à Cracovie, fut roi de Pologne de 1333 à sa mort. Il est issu de la maison Piast, fils du roi Ladislas I^er le Bref et d'Edwige de Kalisz.

Durant son règne, le long conflit avec le royaume de Bohême pour la Silésie se termina et il fut possible de consolider le royaume des Piast par des gains territoriaux dans l'est. Casimir III est le seul roi de Pologne à porter le titre de « Grand ». Néanmoins, aucun de ses quatre mariages successifs ne lui ayant permis d'avoir un fils, il dut céder le trône à sa mort à son neveu le roi Louis I^er de Hongrie.

Cudka (XIV wiek) – kasztelanka sieciechowska.

Była córką Pełki, kasztelana sieciechowskiego i sądeckiego (1340-1350) oraz chorążego krakowskiego (1355), i Małgorzaty. Rodzice zapisali córce Tarnowiec wraz z przyległymi terenami, co potwierdził król Kazimierz III Wielki 31 maja 1339.

W 1339 została żoną Niemierzy z Gołczy h. Mądrostki, dworzanina królewskiego Kazimierza i posła (w 1341) do Awinionu. Małżonkowie mieli czworo dzieci:

• Niemierzę – utożsamianego z Niemierzą, nieślubnym synem Kazimierza Wielkiego,
• Pełkę – utożsamianego z Pełką, drugim nieślubnym synem Kazimierza,
• Elżbietę – żonę Wojciecha Czeleja,
• Pachnę – żonę Paszka Trestki z Gedczyc.

W 1895 Oswald Balzer, m.in. na podstawie podobieństwa imion dzieci i faktu otrzymania przez wdowę po Niemierzy od króla dużej sumy 107 grzywien, zasugerował, iż Cudka była matką nieślubnych synów Kazimierza Wielkiego (wcześniej powszechnie utrzymywano za Długoszem, iż ich matką była Esterka). Pogląd ten został zakwestionowany w 1897 przez Stosława Łagunę.

Esterka, Esterka Małach (XIV wiek) – słynąca z urody Żydówka, według kronikarza Jana Długosza ukochana (kochanka) króla Kazimierza Wielkiego. Była wnuczką szanowanego kupca i lekarza z Opoczna i znała wiele tajemnic medycznych. Według Jana Długosza miała z królem dwóch synów: Niemira (Niemierzę) i Pełkę, co współcześni historycy podają w wątpliwość.

Według Długosza, który wspomina ją pod datą 1356, Kazimierz Wielki: ad preces quoque praefatae Ester judeae et concubinae, exorbitantes praerogativas et libertates per literas singulis judaeis in regno Poloniae habitantibus, quae falso scriptae ab aliquibus insimulabantur, et quibus divina majestas contumeliatur et offenditur, concessit, quarum factor olidus etiam in hane diem perseverat, a więc to właśnie we wpływie Esterki należy doszukiwać się tak życzliwej polityki króla względem polskich Żydów. Marcin Bielski zaś w swojej Kronice wszytkiego świata opisuje Łobzów jako miejsce gdzie Kazimierz chował miłośnicę z Czech Rokiczankę, która była niepospolitej cudowności, ale nią potem wzgardził, a Esterkę Żydówkę na jej miejsce wziął.