Kto umawiał się z Karol II Stuart?

Karol II (ur. 29 maja 1630 w St. James’s Palace, Londyn, zm. 6 lutego 1685 w Whitehall, Londyn) – król Anglii i Szkocji w latach 1649–1685 (de iure) lub 1660–1685 (de facto), syn Karola I Stuarta, króla Anglii i Szkocji i Henrietty Marii, córki Henryka IV Burbona, króla Francji.

Hortensja Mancini, księżna Mazarin (ur. 6 czerwca 1646 w Rzymie, zm. 9 listopada 1699 w Londynie) – ulubiona siostrzenica kardynała Mazarini, Pierwszego Ministra Francji i kochanka Karola II, króla Anglii, Szkocji i Irlandii. Była czwartą z pięciu słynnych sióstr Mazarini, które wraz ze swoimi dwiema kuzynkami z rodziny Martinozzi, były znane na dworze króla Ludwika XIV jako Mazarinietki.

Catherine Pegge (1635 circa – ...) fu per lunghi anni amante del re d'Inghilterra Carlo II.

Dal sovrano ebbe due figli, Charles FitzCharles, I conte di Plymouth e Catherine FitzCharles.

Figlia di esponenti di classi sociali elevate, seguì la famiglia nell'esilio presso la città belga di Bruges e fu proprio in questa città che iniziò la sua relazione con il sovrano.

Mary „Moll” Davis (ur. ok. 1648 w Westminsterze, zm. 1708) – angielska śpiewaczka i aktorka, kochanka króla Karola II Stuarta. Według Samuela Pepysa była nieślubną córką pułkownika Howarda, lorda Barkeshire. Może tutaj chodzić o Thomasa Howarda, 3. hrabiego Berkshire.

Frances Teresa Stewart, księżna Richmond i Lennox (ur. 8 lipca 1647 w Paryżu, zm. 15 października 1702) – angielska arystokratka, słynna z urody (zwano ją La Belle Stuart), odmówiła zostania kochanką króla Karola II. Jej twarz została wykorzystana jako twarzy Britannii, wyidealizowanego symbolu Wysp Brytyjskich.

Była córką Waltera Stewarta, dworzanina królowej Henrietty Marii. Urodziła się we Francji. Do Anglii przyjechała w okresie Restauracji w 1662 r. Uczestniczyła w ślubie króla Karola II i Katarzyny Bragança, a wkrótce potem została Lady-in-Waiting nowej królowej.

Swoją urodą szybko zwróciła na siebie uwagę dworu. Samuel Pepys pisał, że był największą pięknością jaką kiedykolwiek widział. Wśród jej adoratorów znaleźli się książę Buckingham oraz Francis Digby (syn lorda Bristol), a także samego króla. Frances jednak odrzuciła jego zaloty, nie chcąc zostać kochanką władcy. Po zwycięstwach w wojnie z Holandią w 1664 r., król nakazał wybić pamiątkowe medaliony z postacią Brytannii. Wzorem dla tej postaci miała być Frances Stewart. W marcu 1667 r. poślubiła ona księcia Richmond i Lennox. Za ślub bez królewskiej zgody została usunięta z dworu królewskiego.

W 1669 r. zachorowała na ospę. Król przybył wówczas do księżnej i wybaczył jej małżeństwo zawarte bez jego zgody. Po wyzdrowieniu Frances powróciła na dwór królewski. Jej mąż został wkrótce ambasadorem w Danii i zmarł bezpotomnie w 1672 r. Frances cały czas pozostała w kraju zajmując się jego majątkiem. Po śmierci męża jego włości przejęła Korona a wdowie przyznano 1000 funtów rocznej pensji.

Księżna była obecna przy narodzinach Jakuba Franciszka Edwarda, syna króla Jakuba II i podpisywała właściwy certyfikat przed Radą. Zmarła w 1702 r. Dziedziczył po niej jej bratanek, lord Blantyre.

Winifred Wells was a courtier at the Stuart Restoration court as a Maid of Honour to Queen consort Catherine of Braganza. She was also one of the many mistresses of King Charles II of England. Samuel Pepys refers to her as the King's mistress in his diary, and she also features in Philibert de Gramont's famous Mémoirs.

Nell Gwyn, właśc. Eleonor Gwynn (ur. 2 lutego 1650, zm. 14 listopada 1687) – angielska aktorka.

Była kochanką Karola II, króla Anglii i Szkocji, mieli dwóch synów: Karola Beauclerka (1670–1726), pierwszego earla Burford, później księcia St. Albans oraz Jakuba Beauclerka (1671–1680).

Elizabeth Boyle, Viscountess Shannon (born Elizabeth Killigrew; baptised 16 May 1622 – December 1680), was an English courtier and mistress of King Charles II.

Louise Renée de Penancoët de Kérouaille, 1. księżna Portsmouth (ur. wrzesień 1649, zm. 14 listopada 1734 w Paryżu) – francuska szlachcianka, kochanka króla Anglii i Szkocji Karola II. Była córką bretońskiego szlachcica Guillaume de Penancoët, pana de Kérouaille, i jego żony Marie de Ploeuc de Timeur.

Lucy Walter (ur. ok. 1630 w Roch Castle w Haverfordwest, zm. wrzesień/październik 1658 w Paryżu) – angielska szlachcianka, córka Williama Waltera i Elizabeth Protheroe. Kochanka króla Anglii i Szkocji Karola II Stuarta.

Po wybuchu wojny domowej rodzina Lucy opowiedziała się po stronie króla Karola I. W 1644 r. zamek Roch został zdobyty i zniszczony przez wojska Parlamentu. Lucy znalazła schronienie w Londynie, ale wkrótce musiała przenieść się do Hagi. Jeszcze w Londynie nawiązała romans z Algernonem Sydneyem. Podczas pobytu w Niderlandach miała romans z jego młodszym bratem Robertem. Wówczas poznała również Karola II.

Nie wiadomo jak doszło do spotkania Karola i Lucy. Romans króla z panią Barlow (jak sama chciała być nazywana) trwał z przerwami do jesieni 1651 r. Karol uważany jest za ojca dziecka, które urodziło się w 1649 r. Chłopiec otrzymał imię James i został później kreowany księciem Monmouth.

Romans z Karolem wygasł szybko z niewyjaśnionych powodów. Lucy żyła w biedzie jeszcze przez kilka lat. Zmarła jesienią 1658 r. w Paryżu z nieznanych przyczyn. Oprócz syna Jamesa miała jeszcze córkę Mary (ur. 1651), której ojcostwo jest niejasne. Jako kandydatów wymienia się Theobalda Taaffe, 1. hrabiego Carlingford, oraz Henry’ego Benneta, 1. hrabiego Arlington.

Barbara Palmer, z domu Villiers (ur. 12 maja 1641, zm. 9 października 1709) – angielska arystokratka, kochanka króla Karola II Stuarta. Była jedynym dzieckiem Williama Villiersa, 2. wicehrabiego Grandison, i Mary Bayning, córki 1. wicehrabiego Bayning.