Kto umawiał się z Lila Brik?

Lila Brik (Lilia Juriewna Brik, ros. Лиля Юрьевна Брик, ur. 30 października^?/11 listopada 1891 w Moskwie, zm. 4 sierpnia 1978 w Pieriediełkinie) – radziecka rzeźbiarka, reżyserka filmowa, towarzyszka życia Władimira Majakowskiego.

Urodziła się jako Lilia Kagan w zamożnej rodzinie żydowskiej. Jej ojciec był adwokatem, matka nauczycielką muzyki. Już w dzieciństwie mówiła nie tylko po rosyjsku i jidysz, ale też po niemiecku i francusku.

Studiowała w moskiewskim Instytucie Architektury. Jej siostra Elza Kagan, późniejsza Elsa Triolet, została żoną francuskiego poety Louisa Aragona. Obie siostry wcześnie weszły w krąg awangardy artystycznej, były portretowane przez Dawida Burluka, Aleksandra Rodczenkę, Fernanda Légera, Henri Matisse’a i Marca Chagalla.

26 lutego 1912 Lila poślubiła poetę i krytyka literackiego Osipa Maksimowicza Brika i zamieszkała z nim na Lewaszowie, przedmieściu Sankt Petersburga. Tam w lipcu 1915 poznała 21-letniego Władimira Majakowskiego. Przyjaźń szybko przekształciła się w stosunek intymny przy aprobacie jej męża, Osipa. Począwszy od tomu wierszy Obłok w spodniach (ros. Облако в штанах) Majakowski dedykował jej wiele utworów.

Po rewolucji październikowej Brikowie powrócili do Moskwy. Ich mieszkanie stało się miejscem spotkań awangardy lat dwudziestych.

W latach 1922–1928 wydawała Lila Brik wspólnie z Majakowskim czasopismo „LEF” (Lewyj Front Iskusstw) propagujące konstruktywizm i dadaizm.

W lutym 1930 rozwiodła się z mężem. W kwietniu 1930 podczas pobytu w Berlinie dowiedziała się o samobójstwie Majakowskiego. W listopadzie tegoż wyszła za mąż za generała armii radzieckiej Witalija Primakowa, który w 1937 był sądzony razem z M. Tuchaczewskim i padł ofiarą terroru.

Lila Brik odważyła się napisać w 1935 list do Stalina w sprawie zaniedbania spuścizny literackiej Majakowskiego. Nieoczekiwanie Stalin przychylił się do prośby i nakazał wydanie wszystkich dzieł poety.

W 1938 poślubiła pisarza i krytyka literackiego Wasilija Abgarowicza Kataniana. Jej mieszkanie stało się znowu miejscem spotkań młodych twórców kultury, a ona była promotorką Andrieja Wozniesienskiego i Siergieja Paradżanowa.

Lila Brik zachorowała na nieuleczalną chorobę i popełniła samobójstwo, przedawkowując tabletki nasenne w 1978.

Vladimir Vladimirovich Mayakovsky (19 July [O.S. 7 July] 1893 – 14 April 1930) was a Russian poet, playwright, artist, and actor. During his early, pre-Revolution period leading into 1917, Mayakovsky became renowned as a prominent figure of the Russian Futurist movement. He co-signed the Futurist manifesto, A Slap in the Face of Public Taste (1913), and wrote such poems as A Cloud in Trousers (1915) and Backbone Flute (1916). Mayakovsky produced a large and diverse body of work during the course of his career: he wrote poems, wrote and directed plays, appeared in films, edited the art journal LEF, and produced agitprop posters in support of the Communist Party during the Russian Civil War of 1917–1922.

Though Mayakovsky's work regularly demonstrated ideological and patriotic support for the ideology of the Bolsheviks and a strong admiration of Vladimir Lenin, his relationship with the Soviet state was always complex and often tumultuous. Mayakovsky often found himself engaged in confrontation with the increasing involvement of the Soviet state in cultural censorship and the development of the State doctrine of Socialist realism. Works that criticized or satirized aspects of the Soviet system, such as the poem "Talking With the Taxman About Poetry" (1926), and the plays The Bedbug (1929) and The Bathhouse (1929), met with scorn from the Soviet state and literary establishment.

In 1930, Mayakovsky committed suicide. Even after death, his relationship with the Soviet state remained unsteady. Though Mayakovsky had previously been harshly criticized by Soviet governmental bodies such as the Russian Association of Proletarian Writers, Premier Joseph Stalin described Mayakovsky after his death as "the best and the most talented poet of our Soviet epoch".