Kto umawiał się z Margaret Trudeau?

Margaret Joan Trudeau (née Sinclair; born September 10, 1948) is a Canadian activist and the mother of Justin Trudeau, the 23rd prime minister of Canada. She married Pierre Trudeau, the 15th prime minister of Canada, in 1971, three years after he became prime minister. They divorced in 1984, during his final months in office. She is also the mother of the journalist and author Alexandre "Sacha" Trudeau, and Michel Trudeau (now deceased) with Trudeau, and of son Kyle (born 1984), and daughter Alicia (born 1988), with Ottawa real-estate developer Fried Kemper. She is the first woman in Canadian history to have been both the wife and the mother of prime ministers. Trudeau is an advocate for people with bipolar disorder, with which she has been diagnosed.

Ronald David Wood (born 1 June 1947) is an English rock musician, best known as a member of the Rolling Stones since 1975, and a member of Faces and the Jeff Beck Group.

Wood began his career in 1964, playing lead guitar with several British rhythm and blues bands in short succession, including the Birds and the Creation. He joined the Jeff Beck Group in 1967 as a guitarist and bassist, playing on the albums Truth and Beck-Ola. The group split in 1969, and Wood departed along with lead vocalist Rod Stewart to join former Small Faces members Ronnie Lane, Ian McLagan and Kenney Jones in a new group named Faces with Wood now primarily on lead guitar. The group found great success in the UK and mainland Europe from the early days on, but only reached major fame in the US during their last year of existence, 1975, with a major tour of the US. Wood sang and co-wrote the title track from their final LP, Ooh La La, released in 1973. He also worked extensively on Stewart's first few solo albums.

As Faces began to split, he started several solo projects, eventually recording his first solo LP, I've Got My Own Album to Do, in 1974. The album featured bandmate McLagan as well as former Beatle George Harrison and Keith Richards of the Rolling Stones, a longtime friend of Wood. Soon after Mick Taylor left the Rolling Stones, Richards invited Wood to join them; he did so in 1975, initially temporarily, but became an official member in 1976.

Besides I've Got My Own Album to Do, Wood has recorded several other solo efforts. Now Look was released in 1975 and peaked at No. 118 on Billboard; he also collaborated with Ronnie Lane for the soundtrack album Mahoney's Last Stand. Wood also released Gimme Some Neck in 1979, which hit No. 45 in the US; 1234 was released in 1981, peaking at No. 164. He released Slide on This in 1992, Not for Beginners in 2002, and I Feel Like Playing in 2010. As a member of the Rolling Stones, Wood was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame in 1989 and was inducted a second time, as a member of Faces, in 2012.

Jack Nicholson, właśc. John Joseph Nicholson (ur. 22 kwietnia 1937 w Neptune City) – amerykański aktor, reżyser, scenarzysta i producent filmowy. Uznawany za jednego z najsławniejszych i najczęściej nagradzanych aktorów w historii kina. Odgrywał role postaci komiksowych, romantycznych głównych bohaterów, antybohaterów, jak i złoczyńców, w wielu filmach grał „wiecznego outsidera, sardonicznego włóczęgę”, zbuntowanego przeciwko strukturze społecznej. Postacie grane przez niego często cechuje ekscentryczny, neurotyczny bądź psychopatyczny charakter.

Do najsławniejszych filmów z Nicholsonem w roli głównej należą: Swobodny jeździec (1969), Chinatown (1974), Lot nad kukułczym gniazdem (1975), Lśnienie (1980), Czułe słówka (1983), Honor Prizzich (1985), Batman (1989), Dwóch Jake’ów (1990; jest także reżyserem filmu), Ludzie honoru (1992), Lepiej być nie może (1997), Schmidt (2002), Dwóch gniewnych ludzi (2003), Lepiej późno niż później (2003), Infitracja (2006). Odrzucił wiele proponowanych mu ról, wśród nich byli m.in.: Michael Corleone w Ojcu chrzestnym (1972), Roy Neary w Bliskich spotkaniach trzeciego stopnia (1977), Kaligula w filmie o tym samym tytule (1979), kapitan Willard w Czasie apokalipsy (1979), Paul Sheldon w Misery (1990), Nixon w filmie o tym samym tytule (1995) oraz tytułowi bohaterowie Egzorcysty (1973) i Harry’ego Angela (1987).

Trzykrotny laureat Oscara: za rolę w filmach: Lot nad kukułczym gniazdem (1975), Czułe słówka (1983) i Lepiej być nie może (1997), był także nominowany do tej nagrody za role w filmach: Swobodny jeździec (1969), Pięć łatwych utworów (1970), Ostatnie zadanie (1973), Chinatown (1974), Czerwoni (1981), Honor Prizzich (1985), Chwasty (1987), Ludzie honoru (1992), Schmidt (2002). Łącznie był 12-krotnie nominowany do Oscara, dzięki czemu jest najczęściej nominowanym aktorem płci męskiej w historii tych nagród, a także jedynym – obok Michaela Caine’a – aktorem nominowanym do Oscara w każdej dekadzie od lat 60. do lat 2000. Jest także laureatem m.in. sześciu Złotych Globów oraz nagrody Amerykańskiego Instytutu Filmowego za całokształt twórczości (w 1994) i Kennedy Center Honor (w 2001). Jest aktywnym członkiem Amerykańskiej Akademii Filmowej.

Charles Patrick Ryan O’Neal (ur. 20 kwietnia 1941 w Los Angeles, zm. 8 grudnia 2023 w Santa Monica) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny oraz bokser. Nominowany do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego i Złotego Globu jako najlepszy aktor dramatyczny za rolę Olivera Barretta IV w melodramacie Love Story (1970).