Kto umawiał się z Maria Bibbiena?

Rafael, właśc. Raffaello Sanzio, Rafael Urbino (ur. 28 marca lub 6 kwietnia 1483 w Urbino, zm. 6 kwietnia 1520 w Rzymie) – włoski malarz i architekt, wraz z Leonardem da Vinci i Michałem Aniołem zaliczany do wielkiej trójki renesansu. Znany m.in. za sprawą licznych przedstawień Madonn oraz fresków w Pałacu Apostolskim.

Uczył się u boku Perugina. W latach 1504–1508 przebywał we Florencji, gdzie tworzył przede wszystkim obrazy o tematyce religijnej. Obok przedstawień Madonn (m.in. Madonna del Granduca, Madonna ze szczygłem) tworzył również wizerunki świętych (m.in. Święta Katarzyna Aleksandryjska), a także obrazy o tematyce świeckiej. Początkowo na obrazach Rafaela dostrzegalny był wpływ Perugina, z czasem za sprawą kontaktu z dziełami Leonarda da Vinci i z samym malarzem we Florencji jego styl ewoluował. Około 1508 roku przybył do Rzymu, gdzie tworzył głównie obrazy o tematyce religijnej (m.in. Madonna Sykstyńska, Ekstaza Świętej Cecylii, Widzenie Ezechiela, Przemienienie Pańskie) i antycznej oraz portrety. Na zlecenie papieży Juliusza II i Leona X wraz ze swoimi uczniami stworzył liczne dekoracje w Pałacu Watykańskim. Namalowane freski (m.in. Szkoła Ateńska, Dysputa o Najświętszym Sakramencie, Parnas, Msza Bolseńska, Pożar Borgo) stanowią personifikacje cnót kardynalnych i sztuk wyzwoloncyh oraz przedstawiają wybrane wydarzenia z historii papiestwa. Ponadto podczas pobytu w Rzymie Rafael rozwinął działalność architektoniczną, pracując m.in. przy budowie bazyliki św. Piotra.

Po śmierci Rafaela jego twórczość była przedmiotem zainteresowania, którego szczyt przypadł na XIX wiek.