Kto umawiał się z Max Biaggi?

Max Biaggi (ur. 26 czerwca 1971 w Rzymie) – włoski motocyklista.

Jako nastolatek marzył o tym, by zostać piłkarzem. Trenował ciężko i pragnął zagrać w klubie AS Roma. Jednak losy Maxa jako sportowca miały pójść w innym kierunku. W 1988 roku przyjaciel namówił go do wzięcia udziału w lokalnych wyścigach na torze Vallelunga i tam odkrył on swoje prawdziwe powołanie. Rozpoczął starty w Mistrzostwach Włoch w klasie 125 cm³, a także w Mistrzostwach Europy w klasie 250, gdzie wygrał w 1991 roku. Startował też z dziką kartą w Motocyklowych Mistrzostwach Świata, w klasie 250 na motocyklu Aprilia, w GP Francji i Republiki San Marino.

W 1992 r. startował już pełny sezon, również na motocyklu Aprilia. W końcowej klasyfikacji zajął wysokie 5. miejsce, pięciokrotnie stając na podium w tym jedno zwycięstwo w GP Południowej Afryki.

Sezon 1993 to przesiadka Maxa na motocykl Honda i czwarta pozycja w klasyfikacji generalnej, podobnie jak sezon wcześniej, pięć podiów w tym jedno zwycięstwo. Następnie przesiada się ponownie na Aprilie.

Od roku 1994, następuje absolutna dominacja Maxa Biaggi w klasie 250 cm³. 10 razy na podium, w tym 5 zwycięstw, daje mu mistrzostwo świata.

W sezonie 1995, Max tylko raz w całym cyklu nie stanął na podium, a było to w Japonii. Natomiast w pozostałych 12 wyścigach nie schodził z podium, ośmiokrotnie wygrywając i zapewniając sobie kolejny tytuł mistrzowski.

1996 rok to wiele upadków Maxa w wyścigach. O mały włos nie wygrał z nim Ralf Waldmann w klasyfikacji końcowej, jednak Max sześcioma punktami zapewnia sobie tytuł mistrzowski, po raz trzeci z rzędu.

Sezon 1997 zdominowany był przez czterech kierowców w klasie 250. Olivier Jacque, Tetsuya Harada, Ralf Waldmann i Max Biaggi, walczyli łeb w łeb o tytuł mistrzowski, jednak z całej czwórki to Max (tym razem na Hondzie) zwyciężył po raz czwarty w swojej karierze mistrzostwo świata, wygrywając z Ralfem Waldmannem zaledwie dwoma punktami.

W sezonie 1998 Max przenosi się do klasy 500 cm³, gdzie dosiada motocykla Honda. W swoim pierwszym debiutanckim, inauguracyjnym wyścigu w GP Japonii wygrywa i staje się sensacją. Na najwyższym stopniu podium melduje się jeszcze raz podczas GP Czech i z dorobkiem 208 punktów, w tym 8 razy podium (2 wygrane) zostaje wicemistrzem świata w klasie 500 cm³. O wicemistrzostwo walczył z Carlosem Checą. Max okazał się jednak lepszy. Ostatecznie, przegrał jedynie z Mickiem Doohanem i otrzymuje nagrodę „Rookie of the Year”. Po tym fantastycznym sezonie wielu upatrywało się w nim przyszłego mistrza świata w „królewskiej” klasie.

Tak się jednak nie dzieje i bogaty w upadki i kontuzje sezon 1999 na motocyklu Yamaha, dla Maxa kończy się na 4 pozycji w klasyfikacji generalnej (7 razy podium w tym jedna wygrana, 194 punkty).

Rok 2000, dla Maxa nie był zbyt szczęśliwy, przynajmniej pierwsza połowa sezonu, kiedy to Max czterokrotnie nie brał udziału w wyścigu, lub też się przewracał (pamiętny wyścig w Jerez, kiedy jego maszyna stanęła w płomieniach, po wywrotce na okrążeniu rozgrzewającym). Jednak druga połowa sezonu była znacznie lepsza (dwa zwycięstwa i dwie trzecie pozycje), co pomogło w końcowej klasyfikacji wspiąć się z liczbą punktów 170, na trzecie miejsce tuż za debiutującym w tym sezonie Valentino Rossi, który jak sam Max mówił „popsuł mu szyki” w późniejszych sezonach.

Tak też się stało w sezonie 2001, kiedy to zawrzało i to bardzo ostro pomiędzy tymi dwoma włoskimi zawodnikami. Pamiętne niecenzuralne gesty, walka na łokcie, przepychanki, czy też nawet rękoczyny, bardzo popsuły widowiskową walkę o mistrzostwo świata obydwu kierowców. Jednak to Valentino Rossi wyszedł z tej ostrej walki zwycięsko, a dla Maxa po raz kolejny pozostało wicemistrzostwo, z dorobkiem 219 punktów (9 razy na podium w tym 3 zwycięstwa).

Sezon 2002 to zmiana motocykla z dwusuwowej na czterosuwową Yamahę i powtórka tego, co zdarzyło się sezon wcześniej. Po raz trzeci Max musiał się zadowolić drugą pozycją w mistrzostwach świata po tym, jak 8 razy stawał na podium z czego dwa razy na najwyższym. Mistrzem świata został Valentino Rossi, jednak między obydwoma kierowcami stosunki poprawiły się.

W 2003 roku Max przesiada się na Hondę, lecz tym razem w walkę Rossi - Biaggi wmieszał się niespodziewanie Hiszpan Sete Gibernau. Max ukończył sezon na trzeciej pozycji z dorobkiem 228 punktów, dziewięciokrotnie stając na podium (w tym dwa zwycięstwa).

Kolejny sezon 2004 podobnie jak w sezonie 2003, Max ukończył na 3 pozycji, za Valentino Rossi i Sete Gibernau z dorobkiem 217 punktów (9 razy podium w tym jedno zwycięstwo).

Najsłabszym sezonem dla Maxa okazał się być sezon 2005, kiedy to Max tylko cztery razy stawał na podium i ani razu nie zwyciężył, co dało mu w rezultacie piątą pozycję w końcowym rozrachunku. Po tym sezonie Max nie dostał angażu w żadnym zespole i opuścił Motocyklowe Mistrzostwa Świata.

Veronica Atzei, detta Bianca (Milano, 8 marzo 1987), è una cantautrice italiana.

Nella sua carriera ha lavorato con alcuni tra i più importanti artisti del panorama musicale italiano, come Kekko Silvestre dei Modà, Gianni Morandi, Alex Britti, Gigi D'Alessio, J-Ax, Loredana Bertè, Ron, Ultimo, Marco Masini e Arisa, raccogliendo oltre 200 milioni di visualizzazioni su YouTube tra singoli suoi e brani incisi in collaborazione. Dopo aver pubblicato alcuni singoli con l'etichetta Ultrasuoni tra il 2012 e il 2014, ha partecipato al Festival di Sanremo 2015 con il brano Il solo al mondo e al Festival di Sanremo 2017 con il pezzo Ora esisti solo tu.

Eleonora Pedron (born 13 July 1982) is an Italian model and actress who was crowned Miss Italia 2002. She was later briefly a weather presenter on Italy's Rete 4 channel but was suspended after posing in just a G-string in Capital magazine. As an actress, she was seen in the TV series Donna Detective.