Kto umawiał się z Alexej von Jawlensky?

Alexej Georgewitsch von Jawlensky (Russian: Алексе́й Гео́ргиевич Явле́нский, romanized: Alekséy Geórgiyevich Yavlénskiy; 13 March 1864 – 15 March 1941), surname also spelt as Yavlensky, was a Russian expressionist painter active in Germany. He was a key member of the New Munich Artist's Association (Neue Künstlervereinigung München), Der Blaue Reiter ("The Blue Rider") group, and later Die Blaue Vier ("The Blue Four").

Marianne von Werefkin, ros. Марианна Владимировна Верёвкина, pol. Marianna Władimirowna Wieriowkina (ur. 29 sierpnia^?/10 września 1860 w Tule, zm. 6 lutego 1938 w Askonie) – rosyjska malarka czynna w Monachium, a po wybuchu I wojny światowej w Szwajcarii na statusie bezpaństwowca z paszportem nansenowskim.

Urodziła się w arystokratycznej rodzinie komendanta Jekaterynburskiego regimentu w Tule, generała Władimira Wieriowkina (1821–1896), późniejszego komendanta twierdzy Pietropawłowskiej w Petersburgu, i jego żony Elżbiety (1834–1885), siostry kaliskiego gubernatora Michaiła Daragana.

1874 zauważono talent plastyczny młodej Marianny i udostępniono jej studia artystyczne. Oddano jej do dyspozycji dwie pracownie: na terenie twierdzy i w dobrach rodowych na Litwie.

1880 została prywatną uczennicą Ilii Riepina. Za jego pośrednictwem poznała kolonię artystów z Abramcewa i drugiego ucznia Riepina, Walentina Sierowa.

Od roku 1883 studiowała w Moskwie u Illariona Prianisznikowa. W roku 1888 podczas polowania przestrzeliła sobie prawą rękę.

Już przed rokiem 1890 zyskała sobie przydomek „rosyjskiego Rembrandta”. Po roku 1890 pod wpływem impresjonizmu zaczęła malować w plenerze.

1892 zaprzyjaźniła się z młodszym o 5 lat niezamożnym oficerem Aleksiejem Georgijewiczem Jawleńskim, studentem sztuk pięknych i dopomogła mu w kontynuacji studiów.

Po śmierci ojca 1896 wyjechała Marianna z Jawleńskim i jedenastoletnią służącą Heleną Nieznakomową (1886–1965) do Monachium. Wynajęła tam w dzielnicy Schwabing podwójne mieszkanie z luksusowym umeblowaniem. Jawleński mógł kontynuować studia pod kierunkiem Słoweńca Antona Ažbego.

1897 w swoim „różowym salonie” założyła „Bractwo Świętego Łukasza” na wzór dawnych cechów malarskich. Sama zaniedbała malarstwo na okres dziesięciu lat. Bractwo przyczyniło się do powstania „Nowego Stowarzyszenia Artystycznego w Monachium” i potem „Błękitnego Jeźdźca”.

W roku 1902 Jawleński stał się ojcem syna Heleny, Andrzeja Nieznakomowa (1902–1984). Marianna zaczęła pisać „Lettres à un Inconnu” (Listy do nieznajomego) – i kontynuowała pisanie do roku 1906. W roku 1903 wyjechała z malarzem Aleksandrem von Salzmannem (1870–1933) do Normandii. Jawleński dojechał do nich nieco później.

W roku 1906 wyjechała ponownie do Francji, tym razem z Jawleńskim. Zwiedzili Bretanię, Arles, odwiedzili malarza Pierre Girieud (1876–1948) w Sausset-les-Pins koło Marsylii. Tam po wielu latach przerwy powróciła do malowania.

W roku 1907 zaczęła malować w stylu ekspresjonizmu.

Na wiosnę 1908 odwiedził ją w Monachium Władysław Ślewiński. W lecie tegoż roku dwie pary malarzy: Wieriowkina/Jawleński i Münter/Kandinski wyjechały do Murnau am Staffelsee by malować w plenerze. Zimą roku 1908 w kręgu zaprzyjaźnionych artystów pojawił się pomysł założenia Nowego Stowarzyszenia Artystów Monachijskich (Neue Künstlervereinigung München). 1909 obrano Jawleńskiego przewodniczącym. 1 grudnia 1909 otwarto pierwszą wystawę Stowarzyszenia. Wkrótce potem wyjechała Wieriowkina na Litwę w odwiedziny do brata Piotra (1861–1946), pełniącego funkcję gubernatora w Kownie. W końcu września 1910 do stowarzyszenia przyłączył się Franz Marc.

Wskutek odrzucenia przez jury trzeciej wystawy Stowarzyszenia pracy Jawleńskiego, opuścił on wraz z Gabrielą Münter i Franzem Markiem Stowarzyszenie i założył wraz z przyjaciółmi grupę „Błękitnego Jeźdźca”.

W roku 1913 Wieriowkina rozeszła się z Jawleńskim i wyjechała do Wilna, gdzie jej brat Piotr został gubernatorem. Powróciła do Niemiec w końcu lipca 1914.

Z powodu wybuchu I wojny światowej Wieriowkina i Jawleński wraz ze służącą Heleną Nieznakomową i jej synem Andrzejem jako obywatele Rosji musieli opuścić Niemcy i zamieszkali w Szwajcarii. W roku 1917 zamieszkali w Zurychu. Wskutek rewolucji październikowej ustał dopływ pieniędzy z rosyjskiego stypendium. 1921 wyjechał Jawleński do Wiesbaden, gdzie poślubił matkę swojego syna.

1924 uczestniczyła Wieriowkina w założeniu grupy „Der Große Bär” (Wielki Niedźwiedź) w Askonie. Utrzymywała się z prac graficznych i pisania artykułów. Korzystała też ze wsparcia przyjaciół.

Większość jej spuścizny artystycznej zgromadzono w fundacji jej imienia w Askonie. Zbiory jej dzieł znajdują się też w Galerii Lenbachhaus w Monachium oraz w muzeum w Wiesbaden.