Kto umawiał się z Anatole France?
Léontine Lippmann umawiał się z Anatole France od ? do ?. roku Różnica wieku wynosiła 0 lata, 1 miesięcy i 29 dni.
Anatole France
Anatole France, właśc. Jacques-Anatole-François Thibault (ur. 16 kwietnia 1844 w Paryżu, zm. 12 października 1924 w Saint-Cyr-sur-Loire) – poeta, powieściopisarz i krytyk francuski. Zapalony bibliofil i historyk, przedstawiciel postawy racjonalistycznej oraz sceptycznej. Przez jemu współczesnych porównywany do Voltaire’a i Jean Baptiste Racine’a.
Jako poeta – przedstawiciel parnasizmu. Autor licznych powieści satyryczno-heroikomicznych wzorowanych na XVII-wiecznych powiastkach filozoficznych i libertyńskich. W swojej twórczości, zarówno literackiej, jak i eseistycznej, głośno krytykował konwenanse religijno-obyczajowo-społeczne we Francji przełomu XIX i XX wieku. Laureat Literackiej Nagrody Nobla za rok 1921. Z uzasadnienia komisji noblowskiej otrzymał ją za błyskotliwe osiągnięcia literackie wyróżniające się wykwintnością stylu, głębokim humanizmem i prawdziwie galijskim temperamentem. Jeden z członków jury, Erik Axel Karlfeldt, okrzyknął go ostatnim wielkim klasykiem naszych czasów, a być może nawet ostatnim Europejczykiem.
Przez Josepha Conrada nazwany „księciem prozy” (jego twórczość scharakteryzował jako „najsprawiedliwszą i najbardziej godną uwagi”). Humanizm France’a wywarł również wpływ na takich pisarzy jak: Marcel Proust, Tomasz Mann, Aldous Huxley, Jean-Paul Sartre czy André Gide.
W jego imieniem nazwano stację paryskiego metra Anatole France.
Czytaj więcej...Léontine Lippmann
Léontine Lippmann (* 14. Juni 1844; † 12. Januar 1910 in Paris), auch genannt Madame Arman de Caillavet und schließlich bekannt als Madame de Caivallet, war eine Pariser Salonnière.
Während der Dritten Republik führte sie in Paris einen mondänen literarischen Salon. Sie war eng befreundet mit Anatole France, als dessen Muse sie gelegentlich bezeichnet wird.
Sie gilt als eines der Vorbilder für die literarische Figur der Madame Verdurin und ihres Salons in Marcel Prousts Roman Auf der Suche nach der verlorenen Zeit, neben weiteren bildungsbürgerlichen Salonnièren wie Madame Straus, Madeleine Lemaire und Lydie Aubernon de Nerville.
Czytaj więcej...