Kto umawiał się z Christian de la Mazière?

Christian de La Mazière (ur. 22 sierpnia 1922 w Tunisie, zm. 15 lutego 2006) – francuski publicysta, dziennikarz i pisarz, podoficer 33 Dywizji Grenadierów SS Charlemagne podczas II wojny światowej.

Był synem oficera, który wchodził w skład Francuskiej Misji Wojskowej w Polsce w 1920 roku, a następnie wykładał w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Młodość spędził w tym mieście. Następnie rodzina powróciła do Francji. Christian de La Mazière, po zajęciu ojczyzny przez wojska niemieckie w czerwcu 1940, podjął współpracę dziennikarską z kolaboracyjnym pismem „Le Pays Libre”. Należał też do Service du travail obligatoire. W 1943 wstąpił ochotniczo do francuskich oddziałów Waffen-SS. Otrzymał stopień Waffen-Rottenführera der SS. Po przeszkoleniu trafił w 1944 na Pomorze w rejon Szczecinka, gdzie dostał się do polskiej niewoli. Polacy przekazali go funkcjonariuszom Smierszu. Po zakończeniu wojny został deportowany do Francji, gdzie w 1946 roku skazano go na karę 5 lat więzienia. W 1948 wyszedł jednak na wolność dzięki wstawiennictwu wicepremiera Vincenta Auriola. Wykonywał różne zawody, m.in. był impresariem śpiewaczek Juliette Gréco i Dalidy, a następnie w 1952 roku założył własną agencję public relations. Jednocześnie pisał artykuły dla czasopism „L’Écho de la Presse et de la Publicité” i „La Correspondance de la Presse”. W 1969 reżyser Marcel Ophüls nakręcił film dokumentalny Le Chagrin et la pitié, w którym wystąpił m.in. Ch. de La Mazière. W 1972 zostały opublikowane jego wspomnienia z okresu wojny i lat powojennych pt. Le Rêveur casqué. Po zakończeniu działalności agencji public relations zatrudnił się w redakcji magazynu „Figaro Magazine” i gazety „Le Choc du Mois”. Następnie objął funkcję doradcy prezydenta Togo Gnassingbégo Eyadémy. W 2003 roku wydał kontynuację swoich wspomnień pt. Le Rêveur blessé. W Polsce wyszły one w 2005 pt. Marzyciel w hełmie. Francuz w Waffen SS.

Dalida, właśc. Iolanda Cristina Gigliotti (ur. 17 stycznia 1933 w Kairze, zm. 3 maja 1987 w Paryżu) – francuska piosenkarka włoskiego pochodzenia, aktorka i modelka. Pseudonim artystyczny przyjęła od imienia biblijnego Dalila, której rolę grała w szkolnym teatrze, i w którym zmieniła drugie „l” na „d”.

Podczas kariery nagrała 500 piosenek po francusku, z których 200 zostało przetłumaczonych na włoski, a 300 – na inne języki (nagrywała w ośmiu językach – francuskim, włoskim, hiszpańskim, flamandzkim, niemieckim, angielskim, hebrajskim i arabskim). Sprzedała ponad 170 milionów nagrań na całym świecie, za których sprzedaż zdobyła 70 złotych płyt.