Kto umawiał się z Ludwik Sforza?

Ludovico Sforza, zwany Ludovico Il Moro lub Maur, znany także jako Ermelino (z wł. gronostaj), (ur. 27 lipca 1452 w Vigevano, zm. 27 maja 1508 w zamku Loches) – książę Mediolanu w latach 1494–1499, syn Franciszka I Sforzy. Młodszy brat Galeazzo Marii Sforzy.

Jego nauczycielem był humanista Francesco Filelfo. W latach 1480–94 Ludwik sprawował władzę jako regent małoletniego bratanka Gian Galeazzo Sforzy (ojca Bony Sforzy), a po jego śmierci został księciem Mediolanu. Był jednym z inspiratorów wyprawy króla Francji Karola VIII do Włoch z lat 1494–1495, która zapoczątkowała wieloletnie wojny włoskie. Początkowo był w sojuszu z Francją; gdy jednak Karol VIII w 1495 zajął Królestwo Neapolu, Ludovico przeszedł na stronę jego przeciwników, co zmusiło Karola do opuszczenia Włoch. W 1499 roku został pozbawiony władzy przez kolejnego króla Francji Ludwika XII, popieranego przez Wenecję. Na krótko odzyskał władzę w Mediolanie, jednak w kwietniu tego roku Francuzi raz jeszcze opanowali Księstwo, a sam Ludovico został przez nich ujęty i do śmierci więziony w zamku Loches w Turenii.

W 1491 roku poślubił Beatrice d’Este, córkę księcia Ferrary. Przydomek Maura nadano mu ze względu na śniadą cerę oraz jedno z jego imion (Mauro). Uchodził on za bezwzględnego, chciwego i ambitnego władcę, ale jednocześnie inteligentnego i pragmatycznego. Za jego panowania mediolański dwór stał się najświetniejszy w Europie, pracowali dla niego architekt Bramante i Leonardo da Vinci, który sportretował jego kochankę Cecylię Gallerani na obrazie Dama z gronostajem oraz nieślubną córkę Biankę na portrecie zwanym La Bella Principessa (pochodzącym prawdopodobnie z egzemplarza Sforziady przechowywanego w Bibliotece Narodowej w Warszawie).

Finansował budowy kanałów i fortyfikacji oraz urządzał wielkie festyny. Aby zwiększyć prestiż Mediolanu sprowadzał do miasta uczonych i artystów. Jego marzeniem było sfinansowanie pomnika konnego upamiętniającego jego ojca Franciszka.

Na portretach renesansowych był ukazywany jako krzepki i otyły mężczyzna o obfitym podbródku.

Bernardina de Corradis (fl. XV-XVI secolo) fu amante di Ludovico il Moro, duca di Milano.

Cecilia Gallerani (Italian pronunciation: [tʃeˈtʃiːlja ɡalleˈraːni]; early 1473 – 1536) was the favourite and most celebrated of the many mistresses of Ludovico Sforza, known as Lodovico Il Moro, Duke of Milan. She is best known as the subject of Leonardo da Vinci's painting Lady with an Ermine (c. 1489). While posing for the painting, she invited Leonardo, who at the time was working as court artist for Sforza, to meetings at which Milanese intellectuals discussed philosophy and other subjects. Gallerani herself presided over these discussions.