Kto umawiał się z Małgorzata von Waldeck?

Małgorzata von Waldeck (ur. 22 maja 1533, zm. 15 marca 1554 w Brukseli) – była drugą córką i szóstym dzieckiem hrabiego Filipa IV Waldeck-Wildungen (1493–1574) i jego pierwszej żony Małgorzaty Ostfriesland (1500–1537).

Heski nauczyciel i etnograf Eckhard Sander wykorzystując historię i postać Małgorzaty napisał "Bajkę o królewnie Śnieżce i siedmiu krasnoludkach". Według dokumentów znajdujących się w miejskich archiwach Wildungen Małgorzata była znana z wyjątkowej urody i miała (podobnie jak Śnieżka) surową macochę Katarzynę z Hatzfeld (zm. 1546). Kiedy Małgorzata miała około 16 lat, ojciec wysłał ją Marii Kastylijskiej siostry cesarza Karola V i gubernatorki Niderlandów do Brukseli, gdzie jak miał nadzieję uda się zawiązać korzystny mariaż. Małgorzata bez problemów przeszła Siedmiogórze do Renu. W jej orszaku znajdowali się m.in. Lamoral hrabia Egmond i książę Filip, syn cesarza, który starał się o rękę Małgorzaty. Stan zdrowia hrabianki pogarszał się z dnia na dzień aż zmarła dnia 15 marca 1554 w wieku 21 lat. W kronice domu Waldeck istnieje wzmianka, że podtruwana była arszenikiem. Dowodzi tego między innymi jej chwiejne pismo w testamencie.

Filip II (ur. 21 maja 1527 w Valladolid, zm. 13 września 1598 w Eskurialu) – król Neapolu i Sycylii w latach 1554–1598, władca Niderlandów w latach 1555–1598, król Hiszpanii w latach 1556–1598 i Portugalii w latach 1580–1598 jako Filip I, z dynastii Habsburgów. Syn Karola V Habsburga oraz Izabelli Aviz (córki króla Portugalii Manuela I Szczęśliwego). Ojciec króla Hiszpanii i Portugalii, Filipa III. W historiografii hiszpańskiej jest, obok swojego ojca, zaliczany do tak zwanych Habsburgów większych (mayores), w odróżnieniu od swoich potomków, Habsburgów mniejszych (menores). Rozbudował odziedziczone po ojcu, pierwsze w dziejach supermocarstwo o zasięgu globalnym. Obejmowało ono dużą część Europy, a dzięki opanowaniu Portugalii, również niemal wszystkie europejskie kolonie: znaczne obszary obydwu Ameryk, forty nadbrzeżne Afryki i Indii oraz Filipiny (nazwane tak na jego cześć). Wtedy właśnie ukuto wyrażenie o imperium, w którym słońce nigdy nie zachodzi (przypisywane jest ono ojcu Filipa, Karolowi V); również w sferze kultury panowanie Filipa II uchodzi za złoty wiek Hiszpanii. Z rządami Filipa związane są też pierwsze poważne klęski zwiastujące zmierzch imperium hiszpańskiego za jego następców: bunt w Niderlandach, który przerodził się w osiemdziesięcioletnią wojnę i zakończył utratą ich północnej części oraz klęska Wielkiej Armady w walce z Anglią.