Kto umawiał się z Madame de Staël?

Germaine de Staël, również Madame de Staël, właśc. Anne Louise Germaine Staël-Holstein (ur. 22 kwietnia 1766 w Paryżu, zm. 14 lipca 1817 tamże) – francuska powieściopisarka, erudytka i publicystka pochodząca z francuskojęzycznej części Szwajcarii. Rozpowszechniła pojęcie romantyzmu. Obecnie uważana za proto-feministkę.

Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord, również Talleyrand (ur. 2 lutego 1754 w Paryżu, zm. 17 maja 1838 tamże) – francuski mąż stanu, polityk i dyplomata, minister spraw zagranicznych Francji, biskup diecezjalny Autun, książę Benewentu, zwolennik rewolucji francuskiej i sekularyzacji dóbr kościelnych, w 1791 ekskomunikowany.

W początkach swojej kariery Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord był duchownym Kościoła rzymskokatolickiego. Jako bliski krewny Alexandre’a de Talleyrand-Périgord związany był z dworem i kurią arcybiskupa Reims. Od 1789 roku piastował godność biskupa ordynariusza diecezji Autun. Jako jeden z nielicznych hierarchów kościelnych Królestwa Francji podczas Stanów Generalnych poparł postulaty Stanu Trzeciego i przystąpił do Zgromadzenia Narodowego. Inicjator francuskich reform: miar i wag opartych na systemie metrycznym, sekularyzacji dóbr kościelnych (dochody z ich sprzedaży miały pokryć zadłużenie państwa), konstytucji cywilnej kleru oraz organizator Kościoła konstytucyjnego. W 1791 roku porzucił stan kapłański, zajął się karierą polityczną i dyplomatyczną. Na krótko jednak w latach 1791–1792 wrócił do posługi duchownej, biorąc udział w konsekracjach biskupów konstytucyjnych, czym ściągnął na siebie ekskomunikę latae sententiae, która ciążyła na nim formalnie aż do 1838 roku. W okresie rządów jakobinów na emigracji w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych Ameryki. Po powrocie za rządów Dyrektoriatu poparł zamach stanu Napoleona Bonaparte. W okresie Konsulatu i I Cesarstwa Francuzów jeden z głównych animatorów polityki zagranicznej Francji. Po klęsce Napoleona I w wojnie z Rosją w jawnej opozycji. W 1814 roku został doradcą Ludwika XVIII, a następnie premierem Francji (restauracja Burbonów). Reprezentant Francji na kongresie wiedeńskim, gdzie ustalono nowy podział wpływów w Europie. Orędownik porozumienia, które miało zapewnić trwały pokój i sojusz pomiędzy Wielką Brytanią i Francją. W 1830 roku uczestnik i jeden z przywódców politycznych rewolucji lipcowej, która wyniosła na tron Ludwika Filipa.

Henri-Benjamin Constant de Rebecque (25 October 1767 – 8 December 1830), or simply Benjamin Constant, was a Swiss and French political thinker, activist and writer on political theory and religion.

A committed republican from 1795, Constant backed the coup d'état of 18 Fructidor (4 September 1797) and the following one on 18 Brumaire (9 November 1799). He became the leader of the Liberal opposition in 1800, during the Consulate. Having upset Napoleon and left France to go to Switzerland then to the Kingdom of Saxony, Constant nonetheless sided with him during the Hundred Days, drafting the Charter of 1815, and became politically active again during the Bourbon Restoration. He was elected to the Chamber of Deputies in 1818 and remained in office until his death in 1830. As the head of the Liberal opposition, known as Indépendants, Constant was one of the most notable orators of the Chamber as a proponent of the parliamentary system. During the July Revolution, he was a supporter of Louis Philippe I ascending the throne.

Besides his numerous essays on political and religious themes, Constant also wrote on romantic love. His autobiographical Le Cahier rouge (1807) gives an account of his love for Madame de Staël, whose protégé and collaborator he became, especially in the Coppet circle, and a successful novella, Adolphe (1816), are good examples of his work on this topic.

Constant was a fervent liberal of the early 19th century. He refined the concept of liberty, defining it as a condition of existence that allowed the individual to turn away interference from the state or society.