Kto umawiał się z Romaine Brooks?

Romaine Brooks (born Beatrice Romaine Goddard; May 1, 1874 – December 7, 1970) was an American painter who worked mostly in Paris and Capri. She specialized in portraiture and used a subdued tonal palette keyed to the color gray. Brooks ignored contemporary artistic trends such as Cubism and Fauvism, drawing on her own original aesthetic inspired by the works of Charles Conder, Walter Sickert, and James McNeill Whistler. Her subjects ranged from anonymous models to titled aristocrats. She is best known for her images of women in androgynous or masculine dress, including her self-portrait of 1923, which is her most widely reproduced work.

Although her family was wealthy, Brooks had an unhappy childhood after her alcoholic father abandoned the family; her mother was emotionally abusive and her brother mentally ill. By her own account, her childhood cast a shadow over her whole life. She spent several years in Italy and France as a poor art student, then inherited a fortune upon her mother's death in 1902. Wealth gave her the freedom to choose her own subjects. She often painted people close to her, such as the Italian writer and politician Gabriele D'Annunzio, the Russian dancer Ida Rubinstein, and her partner of more than 50 years, the writer Natalie Barney.

Although she lived until 1970, it is erroneously believed that she painted very little after 1925 despite evidence to the contrary. She made a series of drawings during the 1930s, using an "unpremeditated" techniques predating automatic drawing. She spent time in New York City in the mid 1930s, completing portraits of Carl Van Vechten and Muriel Draper. Many of her works are unaccounted for, but photographic reproductions attest to her ongoing artwork. It is thought to have culminated in her 1961 portrait of Duke Uberto Strozzi.

Ida Lvovna Rubinstein (Russian: Ида Львовна Рубинштейн; 3 October [O.S. 21 September] 1883 – 20 September 1960) was a Russian dancer, actress, art patron and Belle Époque figure. She performed with Sergei Diaghilev's Ballets Russes from 1909 to 1911 and later formed her own company. Boléro by Ravel (1928) was among her commissions.

Natalie Clifford Barney (ur. 31 października 1876 w Dayton, zm. 2 lutego 1972 w Paryżu) – amerykańska poetka, pamiętnikarka i autorka epigramatów. Przez większość życia mieszkała w Paryżu, tam też prowadziła literacki salon. Pochowana na cmentarzu Passy.

Salon Barney mieścił się w jej paryskim domu w Rive Gauche. Istniał przez ponad 60 lat i grupował pisarzy i artystów z całego świata, w tym wiele ważnych postaci literatury francuskiej oraz amerykańskich i brytyjskich modernistów ze straconego pokolenia. Barney działała na rzecz rozwoju literatury pisanej przez kobiety. Założyła nawet Kobiecą Akademię jako odpowiedź na zdominowaną przez mężczyzn Akademię Francuską. Wspierała także i była inspiracją dla wielu pisarzy, od Rémy'ego de Gourmonta do Trumana Capote’a.

Nie ukrywała tego, że jest lesbijką. Już w 1900 r. publikowała miłosne wiersze do kobiet pod swoim własnym nazwiskiem, uważając, że wywołanie skandalu jest najlepszą drogą do pozbycia się uciążliwości. Popierała feminizm, pogaństwo i pacyfizm. Była przeciwniczką monogamii i zawierała wiele równoległych, krótko- i długotrwałych związków, w tym krótkotrwały romans z poetką Renee Vivien i 50-letni związek z malarką Romaine Brooks. Życie i romanse Natalie Barney były inspiracją dla wielu książek, poczynając od bestselleru Sapphic Idyll po Źródło samotności.