Kto umawiał się z Jed Johnson?

Jed Johnson (December 30, 1948 – July 17, 1996) was an American interior designer and film director. He first came to prominence through his close association with Pop artist Andy Warhol before becoming recognized for his influential design work. The New York Times hailed him as "one of the most celebrated interior designers of our time."

Raised in California, Johnson moved to New York in 1968, where he began working at Warhol's Factory performing odd jobs. Following an assassination attempt on Warhol, Johnson moved in with the artist to help with his recovery, and the two maintained a romantic partnership for 12 years. At the Factory, Johnson progressed from assisting Warhol and director Paul Morrissey to directing his own film, Bad (1977). He also edited several notable works, including Trash (1970), Heat (1972), Flesh for Frankenstein (1973), and Blood for Dracula (1974). After Warhol's death, Johnson was a founding member of the Andy Warhol Art Authentication Board.

In addition to his work in film, Johnson became a highly acclaimed interior designer. Beginning with the decoration of the townhouse he shared with Warhol, he developed a distinctive style that combined minimalist elegance with bold, dramatic accents. He collected antiques and built a high-profile clientele that included Mick Jagger, Pierre Bergé, Yves Saint Laurent, and Barbra Streisand. Johnson's career was cut short when he was killed in the explosion of TWA Flight 800 in 1996.

Leaving behind a lasting impact on contemporary interior design, Johnson was posthumously inducted into the Interior Design Hall of Fame. Architectural Digest later named him as one of "The World's 20 Greatest Designers of All Time." In 2005, Rizzoli published Jed Johnson: Opulent Restraint, Interiors, a monograph and tribute by his twin brother, Jay Johnson, documenting his work.

Andy Warhol (ur. 6 sierpnia 1928 w Pittsburghu, zm. 22 lutego 1987 w Nowym Jorku) – amerykański artysta, jeden z głównych przedstawicieli pop-artu, znany przede wszystkim z prostych i seryjnych kompozycji o wysokim kontraście kolorystycznym, do których używał techniki serigrafii. Powstałe dzięki tej metodzie sitodruki prezentują produkty konsumpcyjne z przeciętnej amerykańskiej lodówki, tj.: puszki Coca-Coli czy zupy pomidorowej Campbell, oraz przedmioty z życia codziennego, np. maki, banany, pudełka proszku Brillo. Serigrafia umożliwiła Warholowi odtwarzanie wystylizowanych portretów największych gwiazd świata rozrywki, do których należeli: Brigitte Bardot, Marilyn Monroe, Elvis Presley, Jacqueline Kennedy Onasis, Marlon Brando, Elizabeth Taylor. Tworzył także wizerunki innych powszechnie znanych postaci, którymi byli wówczas Mao Zedong, Włodzimierz Lenin czy Joseph Beuys. Andy Warhol traktował wszystko co malował przedmiotowo i bez zbędnych emocji. Proszek Brillo i banknoty dolarowe miały dla niego taką samą wartość jak podobizny ludzi mu współczesnych – wszystko to artykuły konsumpcyjne społeczeństwa amerykańskiego, przedmioty pop.