Kto umawiał się z Samuel Jean de Pozzi?

Samuel Jean de Pozzi (ur. 3 października 1846 w Bergerac, zm. 13 czerwca 1918 w Paryżu) – francuski lekarz chirurg i ginekolog. Zajmował się także antropologią i neurologią.

Urodził się w 1846 w Bergerac jako Samuel-Jean Pozzy; jego rodzina miała korzenie włoskie i szwajcarskie. Studiował w Pau i Bordeaux. Od 1864 studiował medycynę w Paryżu. Był m.in. uczniem Paula Broki oraz jednym z kochanków francuskiej aktorki Sarah Bernhardt.

Zginął 13 czerwca 1918, postrzelony czterokrotnie z pistoletu w brzuch przez pacjenta Maurice Machu.

Sarah Bernhardt (wym. [saʁa bɛʁnɑʁt], właśc. Sarah Marie Henriette Bernard; ur. 23 października 1844 w Paryżu, zm. 26 marca 1923 tamże) – francuska aktorka teatralna, filmowa i reżyserka sceniczna. Zajmowała się też malarstwem, rzeźbiarstwem i pisaniem książek. Uznawana za jedną z najwybitniejszych artystek XIX i początku XX wieku, pionierkę kina i ikonę popkultury.

Karierę sceniczną rozpoczęła na początku lat 60. XIX wieku, występując przez krótki czas w Comédie-Française, którego szeregi była zmuszona opuścić po skandalu ze swym udziałem. Następnie na dłużej związała się z Théâtre de l’Odéon. Pierwszym sukcesem i przełomem w jej karierze były występy w tragedii Atalia (1867) i dramacie Kean (1868), zaś triumf odniosła męską rolą w dramacie wierszowanym Przechodzień (1869), która została doceniona przez krytyków. W czasie wojny francusko-pruskiej była pielęgniarką ambulatorium wojskowego w oblężonym Paryżu. Status gwiazdy zyskała rolą hiszpańskiej królowej w dramacie romantycznym Ruy Blas (1872). Na fali sukcesu powróciła do Comédie-Française, gdzie ugruntowała swoją pozycję występami w sztukach Sfinks, Zaira, Fedra (wszystkie z 1874) i Hernani (1877).

Opuściwszy Comédie-Française na początku lat 80., regularnie odbywała światowe trasy, dzięki którym zyskała miano pierwszej globalnej gwiazdy w historii, zaś jej repertuar wypełniały cieszące się uznaniem sztuki – w tym m.in. Adrienne Lecouvreur, Frou-Frou i Dama kameliowa. Ostatnia z wymienionych stanowiła żelazną pozycję w repertuarze Bernhardt, która w główną bohaterkę wcielała się trzy tysiące razy. Prócz grania zarządzała również Théâtre de la Porte Saint-Martin – na jego deskach odniosła sukcesy w sztukach Théodora (1884) i La Tosca (1887) – oraz Théâtre de la Renaissance – na którego scenie występowała w dramacie romantycznym Lorenzaccio (1895). Od 1899 do 1923 zarządzała Théâtre Sarah-Bernhardt, wystawiając m.in. Hamleta (1899), Orlątko (1900), Proces Joanny d’Arc (1909) i Jeanne Doré (1913).

Była jedną z pierwszych aktorek, która zagrała w filmie – Pojedynek Hamleta (1900). Z powodzeniem występowała w ekranizacjach La Toski (1908), Damy kameliowej, Adrienne Lecouvreur i Królowej Elżbiety – wszystkie z 1912, z czego ostatnia z produkcji była kasowym przebojem. Pomimo amputacji nogi w 1915, kontynuowała karierę. Zrewolucjonizowała styl gry, odrzucając powszechnie stosowaną przez uczelnie i teatry tradycję na rzecz naturalności. W 1880 otrzymała duński Medal Nagrody. W 1914 przyznano jej Order Legii Honorowej w klasie Kawalera (w 1921 awansowana do klasy Komandora).

Do innych znaczących sztuk w jej dorobku artystycznym należą: François le Champi (1867), Król Lear (1868), Jean-Marie (1871), Andromacha (1873), Fédora (1882), Joanna d’Arc (1890), Kleopatra (1891), Gismonda (1894), Czarownica (1903), Peleas i Melisanda (1905), Dziewica z Ávili (1906) i Atalia (1920).

Georgette Leblanc (8 February 1869 – 27 October 1941) was a French operatic soprano, actress, author, and the sister of novelist Maurice Leblanc. She became particularly associated with the works of Jules Massenet and was an admired interpreter of the title role in Bizet's Carmen.

For many years Leblanc was the lover of Belgian playwright and writer Maurice Maeterlinck, and he wrote several parts for her within his stage plays. She portrayed the role of Ariane in Ariane et Barbe-bleue, both in the original 1899 stage play by Maeterlinck and in the 1907 opera adaptation by Paul Dukas, as well as La Mort de Tintagiles in 1905 in Paris. Leblanc also appeared in a couple of French films, most notably L'Inhumaine in 1924. In the last few decades of her life she turned to writing, producing two commercially successful autobiographies and several children's books and travelogues.

Réjane est une comédienne française, née le 8 juin 1856 à Paris, où elle est morte le 14 juin 1920.

Elle fut l'une des comédiennes françaises les plus populaires au début du XX^e siècle aux côtés de Sarah Bernhardt.